Mensen zijn al sinds het begin der tijden nieuwsgierig. Het vinden van namen en achternamen voor alle dingen op aarde is altijd een prioriteit geweest. Zowel om de afmetingen van alles te kennen als om alles bij naam te noemen. Wij meten, wegen en beoordelen alle objecten om precies te weten waar we mee te maken hebben. Met onze planeet zou het niet minder worden. De aarde kan weliswaar niet rechtstreeks gekend worden, maar is wel in staat geweest de diameter heeft het.
Wil je weten wat het is de diameter van de aarde en hoe is het berekend? Hier vertellen we je alles.
Meet en label
Onze planeet kent nog steeds veel onbekenden, aangezien het niet mogelijk is om alle variabelen in alle hoeken direct te meten. Bijvoorbeeld de diepste zeebodem die er bestaat, het is waarschijnlijk nog niet binnen het bereik van onze technologie. Omdat de hoeveelheid zonlicht onder de zee afneemt en de druk van het water alles wat er wordt aangetroffen verbrijzelt, zijn de bodems van de grootste zeesleuven op aarde ons volkomen onbekend.
Hetzelfde geldt voor de diameter van de aarde. We kunnen niet graven en graven totdat we de kern van de aarde raken. Ten eerste omdat de gesteentelagen te dik en te moeilijk zijn om door te kunnen boren door onze technologie. Ten tweede vanwege de temperatuur van de binnenkern het schommelt rond de 5000 graden Celsius en er is geen mens of machine die dergelijke temperaturen kan weerstaan. Ten slotte is er op deze diepten geen zuurstof beschikbaar om te ademen.
Hoewel we de diameter van de aarde niet rechtstreeks kunnen meten, zijn er talloze methoden om deze te schatten. We kunnen bijvoorbeeld gebruik maken van seismische golven om de samenstelling van de binnenste lagen van de aarde. Dankzij de indirecte studiemethoden van onze planeet kunnen we er meer over leren zonder ze met onze eigen ogen te hoeven zien.
De theorie van de platentektoniek het vertelt ons dat de continentale korst is verdeeld in tektonische platen en dat ze continu worden verplaatst door de convectiestromen van de aardmantel. Deze stromen worden gegeven door het verschil in dichtheid tussen materialen in de aarde. Dit alles kunnen we weten dankzij indirecte meetmethoden.
Eratosthenes, de eerste meter van de diameter van de aarde
Omdat de mens altijd erg nieuwsgierig is geweest, heeft hij geprobeerd voor alles maatregelen te vinden. Eratosthenes was de eerste die de diameter van de aarde kon meten. Iets dat altijd een raadsel is geweest voor mensen die in de oudheid leefden.
De manier waarop hij de aarde meet, bestond uit enkele rudimentaire elementen die in die tijd als een revolutionaire technologie werden beschouwd. Hetzelfde geldt voor de cassette. Tot voor kort waren VHS-banden de nieuwste technologie. Nu kunnen we meer dan 128 GB in een apparaat stoppen waarvan de afmetingen niet groter zijn dan de nagel van de grote teen.
Een van de belangrijkste elementen die hij gebruikte om de diameter van de aarde te meten, was het meten vanaf de dag van Zomerzonnewende. Eratosthenes pakte een papyrus uit een bibliotheek toen hij zich realiseerde dat een post in Siena geen schaduw weerkaatste. Dit kwam doordat de zonnestralen loodrecht op het aardoppervlak terechtkwamen. Dit is hoe zijn nieuwsgierigheid werd gewekt en hij wilde weten hoeveel de diameter van de aarde was.
Later reisde hij naar Alexandrië, waar ik het experiment zou herhalen en zien dat de schaduw 7 graden was. Na deze meting realiseerde hij zich dat het verschil in die schaduw waarmee hij in Siena mat, reden genoeg was om te weten dat de aarde rond was en niet vlak zoals werd aangenomen. Dit was essentieel voor het begrijpen van de vorm van onze planeet.
Formule van Eratosthenes
Op basis van de ervaringen die hij bij beide metingen had opgedaan, begon hij een paar theorieën te formuleren die zouden helpen om de diameter van de aarde te meten. Om dit te doen, begon hij af te leiden dat, als een omtrek 360 graden heeft, de vijftigste van die omtrek zou 7 graden zijn, dat wil zeggen, hetzelfde als de schaduw gemeten in Alexandrië. Wetende dat de afstand tussen de twee steden 800 kilometer is, kon hij afleiden dat de diameter van de aarde ongeveer 40.000 kilometer zou kunnen zijn.
Momenteel is bekend dat de diameter van de aarde ongeveer 39.830 km is. Om in een oude tijd te zijn met nauwelijks metingen, deed hij vrij nauwkeurige metingen. Daarom moeten we het geweldige werk dat hij deed erkennen. We moeten ook het belang van trigonometrie vermelden, omdat hij dankzij haar de diameter van de aarde kon kennen.
Interne diameter
Wat Eratosthenes heeft gemeten, verwijst naar de diameter van de omtrek van de aarde. Er zijn echter mensen die ook wilden weten wat de binnendiameter van de aarde is. Aangezien het voor het bovengenoemde niet mogelijk is om rechtstreeks naar het binnenste van de aardkern te gaan, moet indirect bewijs worden getrokken.
Er zijn bijvoorbeeld metingen van seismische golven die het mogelijk maken, wetende de verschillen daartussen, het soort materiaal waarvan het interieur is gemaakt en de afstand waarop het is. Dit is hoe we weten dat de buitenkant van de mantel is samengesteld uit minder dichte materialen die zich vermengen met materialen met een hogere dichtheid om de convectiestromen te creëren die verantwoordelijk zijn voor de beweging van de tektonische platen.
Met deze indirecte methoden kan bekend worden dat de diameter vanaf het aardoppervlak naar het tegenovergestelde door de kern gaat, is 12.756 km. Vreemd genoeg hebben de diepste perforaties die mensen hebben gemaakt niet meer dan 15 km kunnen overschrijden. Het is als van een appel waarin we het bot van het inwendige willen bereiken, we hebben alleen het dunne laagje gescheurd dat erop zit, dat wil zeggen, de schil.
Zoals je kunt zien, zijn er wiskundigen met een nieuwsgierige en briljante geest die met weinig technologie echte ontdekkingen hebben kunnen doen. Omdat technologie slechts het middel is dat kennis mogelijk maakt.
