Dankzij de zon is er leven op onze planeet. De Aarde bevindt zich in een gebied dat de leefbare zone wordt genoemd. Dankzij de afstand tot de zon is hier leven mogelijk. Wetenschappers hebben zich echter altijd afgevraagd wanneer is de zon ontstaan en van daaruit hoe het zonnestelsel dat we vandaag hebben werd gegenereerd.
In dit artikel gaan we je vertellen wanneer de zon werd gevormd, de kenmerken en het belang ervan.
Wat is de zon?
De zon is de dichtstbijzijnde ster bij onze planeet (149,6 miljoen km). Alle planeten in het zonnestelsel draaien eromheen, aangetrokken door de zwaartekracht van de zon en de kometen en asteroïden die hen vergezellen. De zon is een vrij algemene ster in ons sterrenstelsel. Dat wil zeggen dat hij niet opvalt door zijn grotere of kleinere formaat dan andere sterren. Als je meer wilt weten over hoe sterren ontstaan, kun je het artikel op de website bekijken. geboorte van een ster in Orion.
Het is een G2 gele dwerg die de hoofdreeks van zijn leven doorloopt. Het bevindt zich in een spiraalarm aan de rand van de Melkweg, ongeveer 26.000 lichtjaar van het centrum. Het is groot genoeg om 99% van de massa van het zonnestelsel te vertegenwoordigen, of 743 keer de massa van alle planeten van dezelfde planeet samen (ongeveer 330.000 keer de massa van de aarde).
De zon daarentegen Het heeft een diameter van 1,4 miljoen kilometer en is het grootste en helderste object aan de aardse hemel., zijn aanwezigheid onderscheidt dag van nacht. Onze planeet zendt voortdurend elektromagnetische straling uit (waaronder ook het waargenomen licht), waardoor er warmte en licht ontstaat, waardoor leven mogelijk is. Bovendien is de zonnestraling op planeet Aarde is essentieel voor het bestaan van leven. Om het belang van deze straling beter te begrijpen, is het interessant om te onderzoeken de verschillende soorten zonnestraling.
Wanneer is de zon ontstaan?
Zoals alle sterren is de zon gevormd uit gas en andere materie die deel uitmaakte van een wolk van grote moleculen. De wolk stortte 4.600 miljard jaar geleden in onder zijn eigen zwaartekracht. Het hele zonnestelsel komt uit dezelfde wolk. Om de context van de vorming van het zonnestelsel beter te begrijpen, kunt u het volgende lezen: de geschiedenis van de aarde.
Uiteindelijk wordt de gasvormige materie zo dicht dat het een nucleaire reactie veroorzaakt die de kern van de ster "ontsteekt". Dit is het meest gebruikelijke vormingsproces voor deze objecten.
Als waterstof van de zon wordt verbruikt, wordt het omgezet in helium. De zon is een gigantische bal van plasma, bijna volledig rond, voornamelijk samengesteld uit waterstof (74,9%) en helium (23,8%). Daarnaast bevat het sporenelementen (2%) zoals zuurstof, koolstof, neon en ijzer. Deze elementen spelen een sleutelrol bij de vorming van andere sterren en bij de evolutie van het zonnestelsel. Om meer te leren over de effecten van zonnestraling, kunt u het volgende lezen: Hoe het zonneminimum de aarde zal beïnvloeden, evenals in de context van de oorsprong van het magnetische veld van de aarde die ook het leven op onze planeet beïnvloeden.
Waterstof, het brandbare materiaal van de zon, verandert in helium wanneer het wordt geconsumeerd, waardoor een laag "heliumas" achterblijft. Deze laag zal toenemen naarmate de ster zijn belangrijkste levenscyclus voltooit.
Structuur en kenmerken
De kern beslaat een vijfde van de structuur van de zon. De zon is bolvormig en door de rotatiebeweging aan de polen enigszins afgeplat. Zijn fysieke balans (hydrostatische kracht) ontstaat door het interne tegengewicht van de enorme zwaartekracht die wordt uitgeoefend door zijn massa en de stuwkracht van de interne explosie. Deze explosie ontstaat door de kernreactie van de massale fusie van waterstof.
Het is gestructureerd in lagen, zoals een ui. Deze lagen zijn:
- kern. Het binnenste gebied. Het beslaat een vijfde van de ster en heeft een totale straal van ongeveer 139.000 km. Hier vond een enorme atoomexplosie plaats in de zon. De zwaartekracht op de kern is zo sterk dat het een miljoen jaar zou duren voordat de op deze manier opgewekte energie naar de oppervlakte zou komen.
- Stralende zone. Het bestaat uit plasma (helium en geïoniseerde waterstof). In dit gebied kan de interne energie van de zon gemakkelijk naar buiten stralen, waardoor de temperatuur in dit gebied aanzienlijk wordt verlaagd.
- convectie zone. In dit gebied wordt het gas niet meer geïoniseerd, dus de energie (fotonen) kan moeilijker naar buiten ontsnappen en moet dit doen door thermische convectie. Dit betekent dat de vloeistof ongelijkmatig wordt verwarmd, waardoor uitzetting, dichtheidsverlies en stijgende en dalende stromingen ontstaan, net als getijden.
- Fotosfeer. Dit is het gebied dat zichtbaar licht van de zon uitzendt. Aangenomen wordt dat het heldere korrels zijn op het donkere oppervlak, hoewel men denkt dat het een lichte laag van ongeveer 100 tot 200 kilometer diep is die het oppervlak van de zon is. Zonnevlekken, als gevolg van het ontstaan van materie op de ster zelf.
- chromosfeer. De buitenste laag van de fotosfeer zelf is doorzichtiger en moeilijker te zien omdat deze wordt verduisterd door de helderheid van de vorige laag. Het heeft een diameter van ongeveer 10.000 kilometer en tijdens een zonsverduistering is het aan de buitenkant roodachtig te zien.
- zon kroon. Dit zijn de dunste lagen van de buitenste zonneatmosfeer en zijn aanzienlijk warmer in vergelijking met de binnenste lagen. Dit is een van de onopgeloste mysteries van de aard van de zon. Er is een lage dichtheid van materie en een intens magnetisch veld, waardoor energie en materie met extreem hoge snelheden reizen. Bovendien is het de bron van veel röntgenstralen.
zon temperatuur
De temperatuur van de zon verschilt per regio en is in alle regio's zeer hoog. In de kern kunnen temperaturen van bijna 1,36 x 106 Kelvin (ongeveer 15 miljoen graden Celsius) worden geregistreerd, terwijl het aan de oppervlakte daalt tot ongeveer 5778 K (ongeveer 5505 °C) en dan weer bovenaan bij 1 of 2 Rise x 105 graden Kelvin.
De zon zendt veel elektromagnetische straling uit, waarvan een deel als zonlicht kan worden gezien. Dit licht heeft een energiebereik van 1368 W/m2 en een afstand van één astronomische eenheid (AU), de afstand van de aarde tot de zon.
Deze energie wordt verzwakt door de atmosfeer van de planeet, waardoor er op heldere middag ongeveer 1000 W/m2 doorheen kan. Zonlicht bestaat voor 50% uit infrarood licht, voor 40% uit zichtbaar licht en voor 10% uit ultraviolet licht. Om beter te begrijpen hoe deze straling ons milieu en klimaat beïnvloedt, is het interessant om hierover te lezen: zonnestraling in de diepte.
Zoals je kunt zien, is het dankzij deze middelgrote ster dat we leven op onze planeet kunnen hebben. Ik hoop dat je met deze informatie meer te weten kunt komen over wanneer de zon werd gevormd en over de kenmerken ervan.
