De vader van de moderne astronomie in 1609, de Italiaanse natuurkundige Galileo Galilei, die verantwoordelijk was voor het bewijzen dat de aarde rond de zon draait, deed iets dat de geschiedenis van de wetenschap en de manier waarop we naar het universum kijken voor altijd veranderde. Hij vond de telescoop uit. Sindsdien anders soorten telescopen naarmate de technologie vordert. We vinden telescopen die alleen wetenschappers kunnen gebruiken en telescopen voor gewone mensen.
Om deze reden gaan we dit artikel wijden om u te vertellen over de verschillende soorten telescopen die er zijn, hun kenmerken en welke functie ze allemaal hebben.
Wat zijn telescopen
Een telescoop is een optisch instrument waarmee u verre objecten en hemellichamen gedetailleerder kunt waarnemen dan met het blote oog te zien is. Namelijk, het is een hulpmiddel dat elektromagnetische straling zoals licht kan opvangen.
Het vermogen van telescopen om elektromagnetische golven te verwerken, inclusief die van het zichtbare spectrum, brengt ons ertoe om dat te benadrukken, hoewel het algemene idee dat is telescopen vergroten de grootte van objecten door een reeks lenzen, niet waar.
Met andere woorden, in plaats van het beeld te vergroten met een vergrootglas, verzamelt de telescoop het licht (of een andere vorm van elektromagnetische straling) dat wordt gereflecteerd door de objecten in het universum die we willen observeren en reconstrueert het, na verwerking van deze lichtinformatie, in een afbeelding. Ze vergroten de afbeelding niet.
soorten telescopen
Er zijn ongeveer 80 verschillende soorten telescopen, maar de verschillen tussen de meeste zijn zeer subtiel en alleen relevant vanuit een zeer technisch oogpunt. Daarom hebben we al deze typen verzameld en onderverdeeld in basisfamilies op basis van het type elektromagnetische straling dat ze aankunnen en hun basisontwerp.
optische telescoop
Als we aan telescopen denken, denken we eigenlijk aan optische telescopen. Ze zijn in staat om het deel van de elektromagnetische straling te verwerken dat overeenkomt met het zichtbare spectrum het heeft golflengten tussen 780 nm (rood) en 380 nm (violet).
Met andere woorden: het zijn telescopen die het licht opvangen van de objecten die wij willen observeren. Deze hulpmiddelen kunnen de schijnbare grootte en helderheid van objecten vergroten. Afhankelijk van de manier waarop ze licht opvangen en verwerken, kunnen optische telescopen worden onderverdeeld in drie hoofdtypen: refractors, reflectoren en catadioptrische spiegels. Als u meer wilt weten over de functionaliteit van deze instrumenten, raadpleeg dan onze gids over hoe een telescoop werkt.
brekende telescopen
Een brekende telescoop is een optische telescoop die lenzen gebruikt om beelden te vormen. Ze worden ook wel dioptrieën genoemd en zijn degenen die werden gebruikt vóór de introductie van meer geavanceerde technologie in het begin van de XNUMXe eeuw, en worden nog steeds gebruikt door amateurastronomen.
Het is het bekendste type telescoop. Het bestaat uit een set lenzen die licht opvangen en focussen op wat het brandpunt wordt genoemd, waar het oculair zich bevindt. Lichtstralen breken (veranderen van richting en snelheid) terwijl ze door dit convergerende lenssysteem gaan, waardoor parallelle stralen van verre objecten convergeren naar een punt in het brandpuntsvlak. Hiermee kunt u grote, heldere en verre objecten zien, maar is technisch zeer beperkt. Als u meer informatie over telescopen wilt, kunt u onze gids raadplegen over de soorten telescopen en hun gebruik. Wilt u ook meer weten over de voordelen van een reflectortelescoop, bezoek dan spiegeltelescopen.
Reflecterende telescoop
Een spiegeltelescoop is een optische telescoop die spiegels in plaats van lenzen gebruikt om een ​​beeld te vormen. Het werd oorspronkelijk in de 17e eeuw ontworpen door Isaac Newton. Deze telescopen worden ook wel reflectoren genoemd en worden vooral veel gebruikt in de amateurastronomie. Professionele observatoria gebruiken echter een variant die Cassegrain heet. Deze variant is gebaseerd op hetzelfde principe, maar heeft een complexer ontwerp.
Echter Het is belangrijk dat ze uit twee spiegels bestaan. Eén daarvan bevindt zich aan het uiteinde van de buis en reflecteert het licht, waarna het naar een spiegel wordt gestuurd, de zogenaamde secundaire spiegel. Deze spiegel stuurt het licht vervolgens weer terug naar het oculair. Sommige problemen met refractors worden opgelost, omdat door het weglaten van lenzen een deel van de chromatische aberraties wordt opgelost (minder helderheidsvervorming) en u verder weg gelegen objecten kunt zien, al is de optische kwaliteit hiervan wel lager dan bij refractors. Daarom zijn ze nuttig voor het observeren van verder weg gelegen, zwakke objecten, zoals sterrenstelsels of diepe nevels. Als u meer wilt weten over het identificeren van hemellichamen, raden wij u aan om meer te lezen over de kenmerken van neptunus. Voor meer informatie kunt u ook hier lezen.
catadioptrische telescoop
Een catadioptrische telescoop is een optische telescoop die lenzen en spiegels gebruikt om een ​​beeld te vormen. Er zijn veel soorten van dit type telescoop, maar de meest bekende is degene die we eerder noemden: de Cassegrain-telescoop. Ze zijn ontworpen om op te lossen de problemen van refractors en reflectoren.
De optische kwaliteit ervan is goed (niet zo hoog als die van refractors), maar u kunt er geen verre, zwakke objecten mee zien, zoals dat wel met reflectoren kan. Dit type telescoop heeft drie spiegels. Aan de achterkant bevindt zich een primaire spiegel die concaaf van vorm is en al het verzamelde licht bundelt in een punt dat focus wordt genoemd. Vervolgens reflecteert een tweede bolle spiegel aan de voorkant het beeld terug naar de primaire spiegel, die het beeld op zijn beurt reflecteert naar een derde spiegel, die het licht naar het doel stuurt. Voor degenen die geïnteresseerd zijn in de studie van kleine lichamen, is het nuttig om de verschillen te kennen tussen een asteroïde, meteoriet en komeet.
Radio Telescoop
We hebben het terrein volledig veranderd en blijven naar de telescopen kijken, die, hoewel het telescopen zijn, zeker niet overeenkomen met de telescoopbeelden die we hebben. Radiotelescopen bestaan ​​uit een antenne die elektromagnetische straling opvangt die overeenkomt met radiogolven, die golflengten hebben tussen 100 micron en 100 kilometer. In plaats van licht te vangen, vangen ze radiofrequenties op die door hemellichamen worden uitgezonden. Om meer te weten te komen over hoe deze telescopen informatie verzamelen, bekijk ons ​​artikel over wat is licht.
infrarood telescoop
Infraroodtelescopen bestaan ​​uit een instrument dat elektromagnetische straling kan opvangen die overeenkomt met infrarode stralen, waarvan de golven golflengten hebben tussen 15.000 nm en 760-780 nm, waardoor het rode deel van het zichtbare spectrum dat geen licht maar infrarode straling opvangt, wordt beperkt. Deze elimineren niet alleen volledig de interferentie van de atmosfeer van de aarde, maar verschaffen ons ook heel interessante informatie over het 'hart' van de Melkweg. Voor meer details over de atmosfeer van andere planeten kunt u ons artikel over de atmosfeer van andere planeten raadplegen. atmosfeer van Uranus en ook in relatie tot telescopen.
röntgen telescoop
Een röntgentelescoop is een instrument dat hemellichamen kan bekijken die elektromagnetische straling uitzenden in het röntgenspectrum, met golflengten tussen 0,01 nm en 10 nm. Ze stellen ons in staat objecten te detecteren die geen licht uitzenden, maar straling, zoals zwarte gaten. Omdat de atmosfeer van de aarde deze röntgenstralen uit de ruimte niet toelaat, moeten deze telescopen op satellieten worden gemonteerd. Als u meer wilt weten over ruimteverkenning, kunt u hier meer lezen over de Kepler-asteroïde en soorten telescopen bij onderzoek naar hemellichamen.
ultraviolette telescoop
Een ultraviolette telescoop, een instrument waarmee we hemellichamen kunnen zien, zendt elektromagnetische straling uit in het ultraviolette spectrum, met golflengten tussen 10 en 320 nanometer, het is dus een straling die dicht bij röntgenstraling ligt.Met andere woorden, deze telescopen geven zeer waardevolle informatie over de evolutie van sterrenstelsels en witte dwergen.
Cherenkov-telescoop
De Cherenkov-telescoop is een instrument dat gammastraling detecteert van energetische objecten zoals supernovae of zeer actieve galactische kernen. Gammastraling heeft een golflengte van minder dan 1 picometer. Er zijn momenteel vier van dergelijke telescopen in de wereld en ze verschaffen zeer belangrijke informatie over de astronomische bronnen van deze gammastraling.
