Zoals we in het artikel over de interne lagen van de aarde hebben gezien , zijn er vier aardse subsystemen: de atmosfeer, de biosfeer, de hydrosfeer en de geosfeer . Binnen de geosfeer vinden we de verschillende lagen waaruit onze planeet is opgebouwd. De mensheid heeft geprobeerd dieper te graven door middel van sonderingen om te onderzoeken wat er onder onze voeten ligt. We zijn er echter slechts in geslaagd om een ​​paar kilometer diep te komen. We hebben slechts de dunne schil van een appel aangeraakt.
Om de rest van het binnenste van de aarde te bestuderen, moeten we indirecte methoden gebruiken. Dit heeft geleid tot twee modellen die de vorming van de aardlagen verklaren op basis van de samenstelling van de materialen en hun dynamiek. Enerzijds hebben we het statische model, waarin de aardlagen bestaan ​​uit de korst, de mantel en de kern . Anderzijds hebben we het dynamische model, waarvan de lagen de lithosfeer, de asthenosfeer, de mesosfeer en de endosfeer zijn.
Statisch model
Bij bestudering van het statische model zien we dat de aardkorst is verdeeld in continentale korst en oceanische korst. De continentale korst bevat materiaal van verschillende samenstelling en ouderdom, terwijl de oceanische korst homogener en jonger is. Voor meer informatie over de vorming van bergen kunt u het gedeelte over bergvorming raadplegen.
We hebben ook nog de aardmantel, die veel homogener is en convectiestromen bevat . En tot slot de aardkern, die bestaat uit ijzer en nikkel en gekenmerkt wordt door zijn hoge dichtheid en temperatuur.
Dynamisch model
We gaan ons concentreren op het dynamische model. Zoals eerder vermeld, bestaat de aarde volgens het dynamische model uit de lithosfeer, asthenosfeer, mesosfeer en endosfeer. Vandaag zullen we het meer specifiek over de lithosfeer hebben.

Bron: https://tectonicadeplacasprimeroc.wikispaces.com/02.+MODEL+EST%C3%81TICO+DEL+INTERIOR+DEL+INTERIOR+DE+LA+TIERRA
Lithosfeer
De lithosfeer bestaat uit wat in het statische model de aardkorst en de buitenste mantel zou zijn. De structuur ervan is vrij stijf en de lithosfeer heeft een dikte van ongeveer 100 km. De stijfheid op zulke diepten is bekend omdat de snelheid van seismische golven gestaag toeneemt met de diepte. Voor een beter begrip van de vorming ervan kunt u isostasie en bodemdaling raadplegen.
In de lithosfeer bereiken de temperatuur en de druk waarden die ervoor zorgen dat gesteenten in sommige gebieden smelten. Je kunt ook meer leren over de onderdelen van een aardbeving in het gedeelte over de onderdelen van een aardbeving.
Afhankelijk van het type korst dat de lithosfeer bevat, onderscheiden we het in twee soorten:
- Continentale lithosfeer: Het is de lithosfeer die wordt gevormd door de continentale korst en het externe deel van de aardmantel. Daarin zijn de continenten, bergsystemen, enz. De dikte is slechts ongeveer 120 km en het is van een oudere geologische leeftijd aangezien er rotsen zijn meer dan 3.800 jaar oud.
- Oceanische lithosfeer: het wordt gevormd door de oceanische korst en de buitenmantel van de aarde. Ze vormen de oceaanbodem en zijn dunner dan de continentale lithosfeer. De dikte is 65 km. Het bestaat voornamelijk uit basalt en daarin zijn er oceanische ruggen. Dit zijn bergketens op de bodem van de oceaan waarvan de dikte slechts 7 km is.

Bron: http://www.aula2005.com/html/cn1eso/04lalitosfera/04lalitosferaes.htm
De lithosfeer rust op de asthenosfeer, die de rest van de buitenste aardmantel omvat. De lithosfeer is verdeeld in verschillende lithosferische of tektonische platen die constant in beweging zijn. Om meer te weten te komen over deze platen, kun je lezen over tektonische plaatgrenzen.
Theorie van continentale drift
Tot het begin van de 20e eeuw bleven aardse verschijnselen zoals vulkanen, aardbevingen en plooiingen onverklaard. Er was geen manier om de vorm van de continenten, de vorming van bergketens, enzovoort, te verklaren. Vanaf 1910 werd het, dankzij de Duitse geoloog Alfred Wegener , die de theorie van de continentale drift voorstelde, mogelijk om een ​​verklaring te geven en al deze concepten en ideeën met elkaar te verbinden.
De theorie werd in 1912 voorgesteld en in 1915 aanvaard. Wegener veronderstelde dat de continenten in beweging zijn op basis van verschillende tests.
- Geologische tests. Ze waren gebaseerd op de correlatie tussen de geologische structuren aan beide zijden van de Atlantische Oceaan. Dat wil zeggen dat de vorm van de continenten op elkaar lijkt te passen, omdat ze ooit bij elkaar hebben gezeten. Het ooit verenigde wereldcontinent waar alle flora en fauna van de planeet leefde, heette Pangea. U kunt meer over dit fenomeen te weten komen door te raadplegen.

De continenten passen bij elkaar. Bron: http://recursos.cnice.mec.es/biosfera/alumno/4ESO/MedioNatural1I/contente2.htm
- Paleontologisch bewijs. Deze tests analyseerden de aanwezigheid van zeer vergelijkbare fossiele flora en fauna in continentale gebieden die momenteel door oceanen worden gescheiden. Daarnaast zijn er verschillen tussen vulkanische eilanden en eilandbogen die kunnen worden geraadpleegd. hier.

Bron :: http://www.geologia.unam.mx:8080/igl/index.php/difusion-y-divulgacion/temas-selectos/568-la-teoria-de-la-tectonica-de-placas-y -de-continentale drift
- Paleoklimatologische tests. Deze tests bestudeerden de locatie van rotsen die andere klimatologische omstandigheden vertoonden dan de plaats waar ze zich momenteel bevinden.
Aanvankelijk werd deze theorie van continentale drift door de wetenschappelijke gemeenschap verworpen, omdat er geen mechanisme was om de beweging van de continenten te verklaren. Welke kracht bracht de continenten in beweging? Wegener probeerde dit te verklaren door te suggereren dat de continenten bewogen als gevolg van dichtheidsverschillen, en dat de minder dichte continenten als een tapijt over een kamer schoven. Dit werd verworpen vanwege de enorme wrijvingskracht die hierbij een rol speelt.
Platentektoniek theorie
De theorie van de platentektoniek werd in 1968 door de wetenschappelijke gemeenschap voorgesteld, gebaseerd op een compilatie van alle beschikbare gegevens. Volgens deze theorie is de lithosfeer de rigide buitenste laag van de aarde (korst en buitenmantel) en is deze verdeeld in fragmenten die platen worden genoemd en die in beweging zijn. De platen veranderen van grootte en vorm en kunnen zelfs verdwijnen. De continenten liggen bovenop deze platen en de platen zelf worden bewogen door convectiestromen in de aardmantel . Om te begrijpen hoe bergen ontstaan, kunt u het artikel over [onderwerp ontbreekt] raadplegen.
Plaatgrenzen zijn de plaatsen waar seismische activiteit en geologische processen plaatsvinden. De ondergrens van een plaat is thermisch. Plaatbotsingen veroorzaken plooien, breuken en aardbevingen. Voor meer informatie over aardbevingen kunt u het artikel over de aardbeving in Napels raadplegen . Er zijn verschillende theorieën voorgesteld om plaatbewegingen te verklaren. Naarmate platen bewegen, kunnen er drie soorten spanningen aan hun grenzen ontstaan, wat resulteert in drie verschillende soorten plaatgrenzen.
- Uiteenlopende randen of constructiegrenzen: Dit zijn gebieden met trekspanningen die de neiging hebben de platen te scheiden. Het gebied van de constructielimieten zijn de oceaanruggen. De oceaanbodem zet uit tussen 5 en 20 cm per jaar en er is een interne warmtestroom. Seismische activiteit vindt plaats op een diepte van ongeveer 70 km.
- Convergerende randen of destructieve grenzen: Ze komen voor tussen platen die naar elkaar toe zijn gericht door compressiekrachten. De dunnere en dichtere plaat zakt onder de andere en gaat de mantel binnen. Ze worden subductiezones genoemd. Als gevolg hiervan worden orogenen en eilandbogen gevormd. Er zijn verschillende soorten convergerende randen, afhankelijk van de activiteit van de platen:
- Botsing tussen oceanische en continentale lithosfeer: De oceanische plaat is degene die onder de continentale plaat valt. Wanneer dit gebeurt, vindt de vorming van een oceanische geul, grote seismische activiteit, grote thermische activiteit en de vorming van nieuwe orogene ketens plaats.
- Botsing tussen oceanische en oceanische lithosfeer: Wanneer deze situatie zich voordoet, wordt een oceanische geul en onder water vulkanische activiteit gegenereerd.
- Botsing tussen continentale en continentale lithosfeer: Hierdoor wordt de oceaan die hen scheidt, afgesloten en ontstaat er een groot orogeen gebergte. Zo ontstond de Himalaya. Voor meer informatie over dit proces, bezoek hoe de Himalaya is ontstaan.
- Neutrale randen of schuifspanningen: Het zijn gebieden waarin de relatie tussen twee platen optreedt als gevolg van schuifspanning als gevolg van laterale verplaatsingen tussen hen. Daarom wordt er geen lithosfeer gecreëerd of vernietigd. Transformatiefouten zijn gerelateerd aan schuifspanningen waarbij platen in tegengestelde richtingen bewegen en grote series aardbevingen veroorzaken.

Bron: http://www.slideshare.net/aimorales/lmites-12537872?smtNoRedir=1
Er is een drijvende kracht die wordt veroorzaakt door de warmte die in de aarde is opgeslagen. De thermische energie van deze opgeslagen warmte wordt door convectiestromen in de aardmantel omgezet in mechanische energie. De mantel kan met een lage snelheid stromen (1 cm/jaar). Daarom is de beweging van de continenten op menselijke schaal nauwelijks waarneembaar.
Lithosferische platen op aarde
Euraziatische plaat
Regio ten oosten van de Atlantische Rug. Het beslaat de zeebodem ten oosten van de Atlantische Rug, Europa en het grootste deel van Azië tot aan de archipel van Japan. In zijn oceanische zone heeft het een divergerend contact met de Noord-Amerikaanse plaat, terwijl het in het zuiden botst met de Afrikaanse plaat (als gevolg daarvan werden de Alpen gevormd) en in het oosten met de Pacifische en Filippijnse platen. Dit gebied maakt vanwege zijn grote activiteit deel uit van de Pacifische ring van vuur.
Kokosnoten en Caribische platen
Deze twee kleine oceanische platen bevinden zich tussen Noord-Amerika en Zuid-Amerika.
Vreedzaam bord
Het is een enorme oceanische plaat die contact maakt met acht andere. Destructieve grenzen bevinden zich aan de randen die de Pacifische ring van vuur vormen.
Indica bord
Omvat India, Nieuw-Zeeland, Australië en het bijbehorende oceaangedeelte. De botsing met de Euraziatische plaat veroorzaakte de opkomst van de Himalaya.
Antarctische plaat
Grote plaat die uiteenlopende grenzen vormt waarmee hij in contact komt.
Zuid-Amerikaanse plaat
Grote plaat met een convergerende limiet in de westelijke zone, zeer seismisch en vulkanisch actief.
Nazcaplaat
Oceanisch. Door de botsing met de Zuid-Amerikaanse plaat ontstond de Andes.
Filippijnse plaat
Het is een oceanisch eiland en een van de kleinste. Het wordt omgeven door convergerende grenzen, die verband houden met subductiegolven, oceanische troggen en eilandbogen.
Noord-Amerikaanse plaat
In de westelijke zone maakt het contact met de Pacifische plaat. Het is gerelateerd aan de beroemde San Andrés-fout (Californië), een transformerende fout die ook wordt beschouwd als onderdeel van de brandgordel.
Afrikaanse plaat
Gemengde plaat. In de westelijke grens vindt de uitbreiding van de oceaan plaats. In het noorden vormde het de Middellandse Zee en de Alpen door in botsing te komen met de Euraziatische plaat. Daarin is er een geleidelijke opening van een kloof die Afrika in twee delen zal verdelen.
Arabische plaat
Bordje aan de westelijke grens waarvan de meest recente oceaan, de Rode Zee, zich opent.

Bron: https://biogeo-entretodos.wikispaces.com/Tect%C3%B3nica+de+placas
Index