Een van de vragen in verband met kwesties van astronomie en de vorming van het zonnestelsel is hoe de maan is ontstaan Er wordt veel gesproken over onze satelliet, of hij een verborgen oppervlak heeft, kraters, etc. Maar veel mensen weten niet precies hoe de maan is ontstaan en wat zijn oorsprong was. Er zijn veel studies over dit onderwerp gedaan. Het is een vraag die de wetenschappelijke gemeenschap al lange tijd intrigeert.
In dit artikel gaan we je vertellen hoe de maan is ontstaan, wat de meest correcte hypothese is en enkele minder bekende kenmerken.
Hypothese van hoe de maan is ontstaan
De grote omvang, lage dichtheid en andere geologische kenmerken van de maan suggereren dat onze maan is ontstaan uit een explosie van puin van een protoplaneet ter grootte van Mars genaamd Thea die in botsing kwam met de aarde. Als het echter waar is, de impact van het object op de relatief vaste aarde zou een maan hebben voortgebracht die voornamelijk uit theemateriaal bestaat, in plaats van de aarde.
Nieuw onderzoek onder leiding van wetenschappers van het Japan Agency for Earth and Sea Science and Technology suggereert dat dergelijke botsingen mogelijk zijn ontstaan op een vroege aarde waarvan het oppervlak nog bedekt was met magma.
De maan heeft sinds de oudheid een prominente plaats ingenomen in de collectieve verbeelding. Oude culturen waren getuige van de incarnaties van verschillende goden op de manen, terwijl maancycli werden geassocieerd met perioden van schepping, vernietiging en vruchtbaarheid, de basis leggen voor toekomstige kalenders die al sinds de oudheid tijd hebben toegewezen.
De satellieten van de aarde zijn echter niet alleen verwijzingen naar mythen en legendes. Dankzij de verkenning van de maan heeft de wetenschappelijke gemeenschap een rijke geologische wereld kunnen ontdekken met een samenstelling die vergelijkbaar is met die van onze planeet, een feit dat aanleiding heeft gegeven tot een algemeen aanvaarde hypothese die bekend staat als de "big impact theory". De maan ontstond ongeveer 4600 miljard jaar geleden, kort na het ontstaan van de aarde, als gevolg van de botsing van onze planeet met een object ter grootte van Mars genaamd Tea.
Oorsprong van de maan
De botsing wierp een massa puin de ruimte in die in een baan om onze planeet begon te draaien en zich vervolgens concentreerde tot een gesmolten massa die in de loop van miljoenen jaren uiteindelijk stolde en de manen vormde die we vandaag kennen. Dat is de hypothese van een team van onderzoekers onder leiding van Natsuki Hosono van het Japanse Agentschap voor Aard- en Oceaanwetenschap en -technologie, in een studie die onlangs is gepubliceerd in Nature Geoscience. Op dat moment, de proto-aarde was omgeven door een laag gesmolten silicaat, dat het materiaal had kunnen vrijgeven dat, eenmaal in een baan om de aarde, had kunnen stollen om een hemellichaam te vormen met een geologische structuur vergelijkbaar met onze planeet.
Met behulp van een standaardsimulatie van een botsing tussen twee hemellichamen worden de parameters aangepast om de veranderingen in de dichtheid van de objecten na te bootsen. Concreet, zoals Dr. Natsuki Hosono uitlegde aan National Geographic Spain, gebruikten ze een techniek genaamd Smoothed Particle Hydrodynamics (SPH) en pasten deze aan om veranderingen in de dichtheid van de oer-magma-oceaan van de aarde te kunnen detecteren. Rekening houdend met deze aanpassingen, leiden ze af dat het stollingsgesteente uiteindelijk samensmolt met de jonge aarde om een maan te vormen waarvan de samenstelling ongeveer 70% hetzelfde materiaal was als onze planeet, een percentage dat veel hoger is dan dat verkregen door andere planeten. Metingen zijn gebaseerd op een Solid Earth-model met 40% toeval.
"Onze geochemische studies vertellen ons dat de maan waarschijnlijk heel vroeg op aarde is gevormd", zei Natsuki, waarschuwend dat hoewel de tot nu toe voorgestelde standaardaannames hebben gefaald, alternatieven, zoals die voorgesteld in hun studie, de paradox onwaarschijnlijk is. "De maan heeft veel geluk", zei de wetenschapper.
Hoe verzamelde het stollingsmateriaal zich om de maan te vormen?
In dit geval staat het fenomeen bekend als 'coalescentie', waarbij puin dat door een explosie in een baan om de aarde wordt gegooid, samenvloeit en geleidelijk samenkomt om een planetair lichaam te vormen. «Accretie (die aanleiding geeft tot de vorming van de maan) gebeurt op een vergelijkbare manier als de 'primaire' vorming van planetesimalen en manen uit planetesimalen, maar in dit geval kunnen we het classificeren als een secundair proces omdat de maan wordt verdicht door de aarde.
Jesús Martínez Frías, wetenschappelijk onderzoeker aan het Instituut voor Wetenschappelijk Onderzoek (IGEO) (CSIC-UCM) en emeritus professor aan UC3M, die niet deelnam aan het onderzoek, zei dat Natsuki verduidelijkte: "Volgens het nieuwe model zal de puinschijf uiteindelijk stollen en een onbekend aantal kleine objecten produceren (ongeveer 10 kilometer in diameter) die zich zouden ophopen om onze manen te vormen.
De samenstelling van de maan, een nieuwe studie die zou kunnen leiden tot nieuwe kennis over onze planeet. "Er moet een belangrijke uitwisseling tussen de twee planetaire lichamen zijn geweest die heeft geleid tot het verschijnen van geologische en geochemische veranderingen op aarde", zegt Martínez Frías, die verzekert dat deze laatste studie de beste manier is om ons te brengen wat we tot nu toe weten en een model Coherentie kan ons helpen begrijpen hoe en waaruit de planeten en manen zijn gemaakt.
Weinig bekende bezienswaardigheden van de maan
De maan heeft curiosa waar niet veel mensen vanaf weten. Dit zijn er een paar:
- Mol X en V: Tijdens bepaalde momenten van de lunatie is het mogelijk om formaties op het maanoppervlak te observeren die de illusie wekken van de letters "X" of "V". Deze kenmerken zijn het resultaat van de interactie tussen zonlicht en de randen van kraters, bergen en valleien.
- Lunaire Maria: De donkere maanmaria, bekend als "maria" in het Latijn (enkelvoud: "merrie"), zijn in feite uitgestrekte vlaktes van gestold basalt gevormd door oude vulkaanuitbarstingen. Ondanks hun gladde, donkere uiterlijk bevatten deze gebieden geen water.
- trillende maan: Hoewel de maan een rustige plek lijkt te zijn, zijn er aanwijzingen voor seismische activiteit. Seismometers achtergelaten door de Apollo-missies registreerden "maanbevingen", trillingen veroorzaakt door thermische samentrekking van het maaninterieur terwijl de maan afkoelt.
- Maansikkel: Hoewel de maan niet in de traditionele zin "groeit", zorgt de zwaartekrachtinteractie tussen de aarde en de maan ervoor dat de maan zich met een snelheid van ongeveer 3.8 cm per jaar van ons terugtrekt. Dit komt door de overdracht van energie van de rotatie van de aarde naar de baan van de maan.
Ik hoop dat je met deze informatie meer te weten kunt komen over hoe de maan is gemaakt en over enkele van zijn curiosa.