Een van de meest gebruikte termen in de meteorologie en weerberichten is relatieve luchtvochtigheid . Hoewel we het dagelijks op televisie en radio horen, weten maar weinigen van ons wat het betekent.
De term relatieve luchtvochtigheid betekent simpelweg het vermogen van de lucht om meer vocht op te nemen.
Stel, je hoort in een weerbericht dat de relatieve luchtvochtigheid 40% is. Dit betekent dat van de mogelijke luchtvochtigheid die de lucht onder de heersende omstandigheden (luchtdruk en temperatuur) zou kunnen hebben, er slechts 40% aanwezig is.
Zoals u wellicht hebt gemerkt, kan lucht niet onbeperkt vocht bevatten. Daarom is het op een mistige dag met een relatieve luchtvochtigheid van 100% erg moeilijk voor iemand om te verdampen als hij of zij transpireert. Dit vertraagt ​​de afvoer van lichaamswarmte, wat opvliegers en algemeen ongemak kan veroorzaken.
Wanneer de relatieve luchtvochtigheid 100% bereikt, spreekt men van het verzadigingspunt.
Zoals alle materialen heeft ook lucht een limiet om vocht op te nemen. Stel je voor dat je een glas water op tafel hebt gemorst en dat je dit wilt afdrogen met een doek. Afhankelijk van van welk materiaal het doek is gemaakt, kan het meer vocht opnemen dan een ander gemaakt van een ander materiaal, maar er komt een moment dat het geen water meer kan opvangen en je het moet uitwringen.
Hetzelfde gebeurt met de lucht, en wanneer dit punt bereikt is, kan de lucht geen vocht meer opnemen en condenseert de waterdamp , wat vaak leidt tot verschijnselen zoals dauw, mist, nevel of rijp.
Het verschil tussen relatieve luchtvochtigheid en absolute luchtvochtigheid is dat de eerste een percentage is, oftewel welk percentage van de maximale hoeveelheid waterdamp de lucht bevat; terwijl absolute luchtvochtigheid de hoeveelheid waterdamp in gewicht in de lucht meet en wordt uitgedrukt in grammen of kilogrammen.
Afbeelding: Wikimedia Commons